اوتیسم یك اختلال نافذ رشد است و نشانه‌های متفاوتی دارد و نا توانایی‌هایی در زمینه‌های مختلف از قبیل مهارت‌های ارتباط اجتماعی،مهارت‌های حركتی درشت وظریف و گاهی حتی مهارت‌های ذهنی ایجاد می‌كند . اوتیسم نوعی اختلال در عملكرد سیستم عصبی مركزی می‌باشد كه منجر به نارسایی در پردازش اطلاعات رسیده به مغز می‌گردد.

آنچه در تمام افراد با تشخیص اوتیسم مشترك است، تأخیر یا ناتوانی در مهارت‌های اجتماعی از قبیل گفتگو‌های روزمره، تماس چشمی و درك هیجانی دیگران است (شجاع، 1385).

بطور کلی علائم و نشانه‌ها به سه دسته اصلی تقسیم می شود :

نشانه‌های ارتباطی ا جتماعی: در بیشتر مواقع یک کودک به دلیل نقص در مهارتهای ارتباطی و اجتماعی مشکوک به اوتیسم می شود.برخی از این تفاوتها عبارتست از :

تاخیر و یا الگوهای غیر طبیعی در گفتار

آهنگ صدای یکنواخت و یا بسیار بلند

فقدان زبان خودمانی یا بچه گانه

 دشواری در درک تن صدا و زبان بدن به عنوان شیوه ای برای بیان کنایه، شوخی، طعنه و غیره

کمبود تماس چشمی

 عدم توانایی در تجسم  همینطور برخی کودکان اصلاً حرف نمی زنند.

نشانه‌های حسی- حرکتی: بیشتركودكان اوتیستیك حساسیت کمتر یا بیش از حد به نور، صدا، شلوغی و محرک‌های خارجی دارند. برخی از آنها هم حساسیت کم و زیاد را با هم دارند. این امر باعث می شود. كودكان اوتیستیک گاهی گوش‌های خود را بپوشانند. از محیط‌های پر نور فراری باشند، خودشان را محکم روی کاناپه پرت کنند و یا میل شدید به حمل بارهای سنگین داشته باشند.بیشتر این افراد درجاتی از مشکل حرکتی در حرکات درشت و ظریف را نشان می دهند.

مشکلات شخصیتی  :اغلب كودكان اوتیستیک تفاوت‌هایی با دیگران دارند که شامل موارد زیر است :

انجام رفتارهای تکراری

داشتن علائق و احساسات محدود

دشواری در دوست شدن و تداوم دوستی

تمایل به فعالیتهایی که نیاز کمتری به تعامل‌های کلامی دارد (شجاعی، 1386).

راهنمای تشخیصی و آماری بیماری‌های روانی (انجمن روانشناسی آمریكا،2000) مهمترین نشانگان ضروری برای تشخیص اوتیسم را در سه حوزه : نقائص اجتماعی، نقائص ارتباطی و الگوهای كلیشه ای رفتار خلاصه كرده است.

 اوتیسم اختلال رشدی شدید با علایم پایا است كه دامنه متفاوتی از خفیف تا شدید را داراست و منشأ نورولوژیك و عضوی برای آن قا ئلند كه قبل از3  سالگی بروز می‌كند (كانر 1943 ؛ 1971، كانر و رودریگز و آشندن 1972، روتر و اسكاپر 1987، منیشو و پاتیون[1] 1988. شجاع، 1385).

مطالعات مختلف در این باره اتفاق نظر دارند كه نرخ شیوع اختلالات طیف اوتیسم  به جز نشانگان رت در پسران بیش از دختران است (3/1 : 4/1) و همچنین نرخ شیوع این اختلال روبه افزایش است (هالاهان و كا فمن[2]، 2006. به نقل از زرافشان 1389). 

در اختلال اوتیسم یک ساختار و عملکرد مغزی متفاوت وجود دارد که به دلیل ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی بروز می کند که متخصصان تخمین می زنند كه 15 صدم در صد (15 در 10000) ازجمعیت كودكان مدرسه رو آموزشهای ویژه در ارتباط با اوتیسم دریافت می‌كنند. بررسی مطالعات گوناگون نشان می‌دهد كه نرخ شیوع اختلالات طیف اوتیسم 60 در 10000 و شیوع اوتیسم بین 8 تا 30 در10000 برآورده شده است ( وینگ و پاتر، 2000. به نقل از زرافشان 1389). شیوع اختلال اوتیسم با عملكرد بالا و آسپرگر بین 36 تا 48 در10000 گزارش شده است. نشانگان رت (1در10 تا 15 هزار ) و اختلال فروپاشنده رشدی (1در50000) بسیار نادر هستند (هالاهان و كا فمن، 2006. به نقل از زرافشان 1389).  

با توجه به نگرش‌های مختلف به این بیماری، راه‌ها و شیوه‌های مختلفی نیز برای درمان آن پیشنهاد گردیده است. شیوه‌های مختلفی که شامل آموزش از طریق شنوایی، آموزش جزء به جزء، ویتامین درمانی، درمان با رژیم غذایی بدون غلات، برقراری ارتباط آسان، موسیقی درمانی، بازی درمانی، کاردرمانی،  وبهبود مجموعه حواس، تصحیح رفتاری و روش بهبود ارتباط، روش‌های رژیمی و دارویی، روش پاسخ محور و روشهای ترکیبی  بوده ا ند (شجاعی،1386 ).




[1] -Caner& Rowd rigars & Ashenden & Rowter & Scaper & Minshew & Pation

[2] -Hallahan & Caufman